Przepraszam, ale nie jest mi przykro

W naszym społeczeństwie konsumpcja informacji wizualnych jest często kształtowana przez algorytmy, które sprzyjają jednostronnemu przedstawianiu rzeczywistości. Ci, którzy czerpią korzyści ze strukturalnych nierówności, często kontrolują rozpowszechnianie tych obrazów i utrwalają istniejące stereotypy oraz interpretacje. W jaki sposób fotografia może podważać jednostronne prawdy, zwłaszcza w odniesieniu do tożsamości?
Normy społeczne często sprzyjają utrzymywaniu dychotomii, unikaniu ambiwalencji i prowadzą do błędnych interpretacji. Jednak żywa seria zdjęć Béla Váradisa podważa te stereotypy, pokazując drogę osób LGBTQIA+ w społeczności Sinti, Romów i Travellerów (GRT), które z dumą akceptują „oba” aspekty swojej tożsamości.
Ta dynamiczna interakcja oznacza, że fotografie nie są statycznymi dokumentami prawdy, ale raczej wyrazem różnych rzeczywistości. „Sorry, but I’m Not Sorry” to fotograficzny hołd dla odporności i tożsamości, który pozwala nam przejść od indywidualnych lub autobiograficznych narracji do zbiorowych biografii i wspomnień.

Poprzez tę wystawę Fundacja Kai Dikhas(romanes: „Ort des Sehens“) celebruje różnorodność tożsamości w sztuce i kulturze Sinti i Romów. Ponadto organizuje wystawy i warsztaty artystyczne oraz wydaje własne publikacje. Wystawy Fundacji Kai Dikhas były prezentowane m.in. w Paryżu (2016), Pradze (2017), Madrycie (2017) i Granadzie (2018), a także w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie (2019), podczas 58. Biennale w Wenecji (2019), w Mucem (Marsylia, 2023), w IVAM (Walencja, 2024) oraz w ramach „Personal Structures” w Wenecji (2024).

Wystawa ta odbywa się w ramach współpracy zEMOP Festival .

Współkuratorka: Merel Maan Galama
Asystentka kuratorska: Diana Nowak

Kurator Dr. Álvaro Garreaud