Wystawy

Wystawa zbiorowa gromadzi artystów, którzy wykorzystują magię jako metodę uwidaczniania niewidzialnych struktur miejskiego kapitalizmu. Poprzez ruch, dźwięk i fikcję prace te otwierają przestrzeń dla troski, oporu i nowych form przetrwania w Berlinie.

W ramach wystawy indywidualnej „Unzucht – Kiss the Devil’s Arse” Itchi Fleischer tworzy gęstą sieć odniesień do historii sztuki, nawiązując silnie do ikonografii chrześcijańskiej, by następnie bezpośrednio ją podważyć, przekręcić i skonfrontować widzów ze strukturami patriarchalnej władzy, strachu i pożądania, które leżą u podstaw instytucji Kościoła i od wieków umożliwiają ucisk, wykluczenie oraz demonizację kobiet i osób queer.

Twórczość Clary Bahlsen i Sophie Aigner porusza się na pograniczu widoczności i ukrycia, ciała i przestrzeni. Okna, ściany i otwory wyznaczają granice, a jednocześnie umożliwiają przejścia.

HOLY SHIT to artystyczna refleksja nad relacją między wiarą a ciałem, między oddaniem a wykluczeniem, między tym, co święte, a tym, co codzienne. Punktem wyjścia jest miejsce, które jak żadne inne symbolizuje to, co wypierane, intymne i deprecjonowane: nieczynna toaleta. Przestrzeń, która niegdyś służyła zaspokajaniu potrzeb fizjologicznych, staje się teraz tymczasową przestrzenią sakralną.

„Earth’s Shadow, Moon’s Crust” to wystawa poświęcona wielowarstwowej relacji między Ziemią a Księżycem. Wychodząc od ziemskiego punktu widzenia, bada ona, w jaki sposób nasze wyobrażenie o kosmosie jest głęboko powiązane z naturalnymi, fizycznymi i kulturowymi przestrzeniami doświadczenia. Dzięki pracom artystycznym Alice Dittmar i Stelli Geppert oraz programowi ramowemu obejmującemu performansy wystawa zachęca do postrzegania Księżyca nie tylko jako odległego ciała niebieskiego, ale jako zwierciadło naszych wewnętrznych i zewnętrznych krajobrazów.

W erze New Space ruch Cosmopolitics stoi na stanowisku, że kosmos jest wspólnym dobrem, które w równym stopniu należy do wszystkich istot zamieszkujących Ziemię. Traktowany jako zasób nieskończony przez podmioty prywatne i państwowe, które chcą go eksploatować, wymaga ze względu na swoją rzeczywistą skończoność zbiorowego zarządzania, demokracji wykraczającej poza granice narodowe i antropologiczne.

W naszym społeczeństwie konsumpcja informacji wizualnych jest często kształtowana przez algorytmy, które sprzyjają jednostronnemu przedstawianiu rzeczywistości. Ci, którzy czerpią korzyści z nierówności strukturalnych, często kontrolują rozpowszechnianie tych obrazów i utrwalają istniejące stereotypy oraz interpretacje. W jaki sposób fotografia może podważać jednostronne prawdy, zwłaszcza w odniesieniu do tożsamości?