CIENIE ZIEMI, SKORUPA KSIĘŻYCA

Earth’s Shadow, Moon’s Crust to wielowarstwowa wystawa poświęcona głęboko zakorzenionej fascynacji ludzkości Księżycem – pragnieniu wyjścia poza ziemskie granice i zrozumienia ciał niebieskich. Wystawa opiera się na założeniu, że ta podróż ku zrozumieniu zaczyna się na Ziemi – jako punkt wyjścia wszystkich niebiańskich dążeń. Sugeruje ona, że nasza kosmiczna ciekawość opiera się na ziemskim punkcie widzenia – zakorzenionym w obecności flory, fauny, skał, wody, a także w oddechu i wewnętrznym krajobrazie ludzkiego ciała.

Poprzez dokładną obserwację ludzie badali Księżyc – uchwycili przy tym niezliczone odbicia kosmosu na jego powierzchni, a jednocześnie przenieśli na niego projekcje psychologiczne i emocjonalne. To wzajemne odbicie nie tylko łączy kosmos z ludzkim wnętrzem, ale także czyni Księżyc płaszczyzną projekcji dla ciekawości i wyobraźni. W ten sposób staje się on zwierciadłem nie tylko wszechświata, ale także nas samych – niesie nasze marzenia, pytania i znaczenia.

W poszukiwaniu niebiańskiego zrozumienia wystawa podkreśla znaczenie konkretnego ziemskiego punktu widzenia dla tego połączenia. Umieszczając go pośród znanych nam elementów otoczenia – roślin, zwierząt, kamieni i wody – tworzy się relacja, która zakotwicza nasze pozaziemskie wyobrażenia w tym, co ziemskie. To ugruntowanie jest niezbędne, ponieważ pozwala nam wkroczyć ze znanego w nieznane – zarówno w myślach, jak i w wyobraźni.

W oparciu o fazy księżyca i przesilenia, wystawa splata rytmy planetarne z ludzką percepcją. Sugeruje, że w spojrzeniu na księżyc ujawniają się głębsze prawdy o Ziemi – i o nas samych.

Earth’s Shadow, Moon’s Crust pokazuje, jak człowiek z tej ziemskiej perspektywy wyrusza w koncepcyjną podróż na Księżyc, aby rozszyfrować jego tajemnice. Staje się przy tym jasne: poszukując geologicznej budowy i symbolicznego znaczenia Księżyca, zawsze sięgamy po ziemskie elementy jako pomoc w interpretacji. Te naturalne składniki nie tylko pogłębiają nasze zrozumienie, ale także nadają strukturę naszej percepcji – i w ten sposób kształtują narrację naszej księżycowej eksploracji.

Położona nad spokojnym brzegiem kanału Neuköllner Schiffskanal, wystawa włącza do swojej narracji płynne, odbijające właściwości wody. Nowe odkrycia cząsteczek wody i lodu w kraterach na biegunach Księżyca, które są stale w cieniu, podkreślają głęboki związek między Ziemią a jej satelitą. Te odkrycia zasadniczo zmieniają nasz obraz Księżyca i otwierają nowe perspektywy na jego rolę w przyszłych misjach ludzkich.

Dzięki dziełom Alice Dittmar i Stelli Geppert oraz towarzyszącemu programowi wydarzeń – w tym performansowi dźwiękowemu Seiji Morimoto oraz choreograficznemu performansowi na żywo Stelli Geppert z Lyllie Rouvière – wystawa zaprasza do zgłębienia ścisłego powiązania Ziemi i Księżyca. Pokazuje ona, że nasze dążenie do zrozumienia Księżyca ujawnia równie wiele o nas samych i naszej planecie, jak o tym ciele niebieskim. Ta wzajemna zależność między zasobami ziemskimi a księżycową żądzą odkryć nie tylko podsyca naukową ciekawość, ale także poszerza nasze perspektywy kulturowe i filozoficzne.

Wydarzenia publiczne są dostosowane do określonych faz Księżyca i Ziemi.
Każda faza służy jako punkt odniesienia w czasie i łączy rytmy ciał niebieskich z ludzkim doświadczeniem czasu, miejsca i przemiany.

Asystentka kuratora: Diana Nowak

Kurator Ece Pazarbaşı