Afiş panosu

Suyun ötesini görmek: Wildenbruch Köprüsü’nün yanındaki rıhtım duvarındaki bir afiş panosunda yer alan isimsiz bir deniz manzarası. 1845 ile 1850 yılları arasında, büyüyen Berlin’e inşaat malzemesi taşımak amacıyla, Spree Nehri’nin yükünü hafifletmek için 10,3 kilometre uzunluğundaki Landwehr Kanalı inşa edildi. Aynı dönemde deniz resminde, gemilerin, gemi kazalarının veya deniz savaşlarının tasvirinden arındırılmış deniz manzarası, modern bir resim türü olarak gelişti. Boş deniz manzarası ve söz konusu kanal, aynı şeyin etkileridir: endüstriyel-kentsel modernliğin ifadesi.

Su – ister bol olsun ister aşırı kıtlık içinde – Endonezya’dan gelen bu eserin de yer aldığı “Uncertain Homelands” adlı çalışmanın odak noktasıdır.

Alex Lebus, “Ben Tanrı’nın Bir Parçasıyım” adlı afişi ve “Holy Shit ya da Tuvalet” adlı sergisiyle, kutsal ile profan, bedensel ile ruhsal olanın kafa karıştırıcı bir şekilde iç içe geçtiğini ortaya koyuyor.

Veronika Kellndorfer, şehirde yaptığı yürüyüşlerden birinde, Mühlendamm Köprüsü’nün yansımasının, taştan yapılmış köprünün kendisiyle birleşerek gözü andıran bir yapı oluşturduğunu fark eder. Kamerasıyla geri döner ve suyun yeterince sakin olduğu, böylece bitişik cephenin köprünün gözünde hafifçe titreyen bir çizgi yapısı olarak yansıdığı tam da bu anı yakalar.

Felix Deiters, Kallirroi Ioannidou, Johannes Mundinger ve Marina Naprushkina adlı üç sanatçıyla birlikte, Görsel Sanatçılar Sergi Ücretleri Fonu’nun (FABiK) askıya alınmasını ele alan bir afiş tasarlamaya davet edildi. Deiters, afişe mikroskobik olarak büyütülmüş bir kesik fotoğrafının üzerine bir soru ekledi.

Thomas Rentmeister, “Baharın Başlangıcı” adlı çalışmasında, henüz tamamen erimemiş, biraz kirli kar yığınlarının yüzeylerini fotoğrafladı ve bunları resim motifi olarak kullandı. Ardından, bu resim kesitleri paradoksal bir şekilde dijital bir filtre aracılığıyla analog televizyon karı (beyaz gürültü) benzeri bir yapıya dönüştürüldü.