Sergiler

Bu karma sergi, kentsel kapitalizmin görünmez yapılarını görünür kılmak için sihirden bir yöntem olarak yararlanan sanatçıları bir araya getiriyor. Hareket, ses ve kurgu yoluyla eserler, Berlin’de şefkat, direniş ve yeni hayatta kalma biçimleri için bir alan açıyor.

“Unzucht – Kiss the Devil’s Arse” adlı kişisel sergisinde “Unzucht – Kiss the Devil’s Arse”da Itchi Fleischer, Hristiyan ikonografisine yoğun bir şekilde atıfta bulunan yoğun bir sanat tarihi referans ağı örüyor; ardından bu referansları doğrudan sorguluyor, çarpıtıyor ve izleyicileri, kilise kurumunun temelinde yatan ve yüzyıllardır kadınların ve queer bireylerin korku ve arzuyla yüzleştiriyor; bu yapılar, kilise kurumunun temelini oluşturuyor ve yüzyıllardır kadınların ve queer bireylerin ezilmesine, dışlanmasına ve şeytanlaştırılmasına olanak sağlıyor.

Clara Bahlsen ve Sophie Aigner’in çalışmaları, görünürlük ile gizlilik, beden ile mekan arasındaki eşiklerde ilerliyor. Pencereler, duvarlar ve açıklıklar hem sınırları belirliyor hem de geçişlere imkân tanıyor.

HOLY SHIT, inanç ile beden, ibadet ile dışlanma, kutsal ile gündelik olan arasındaki ilişkiyi ele alan sanatsal bir çalışmadır. Projenin çıkış noktası, bastırılmış, mahrem ve değersizleştirilmiş olanı başka hiçbir yerin yapamadığı kadar temsil eden bir mekandır: terk edilmiş bir tuvalet binası. Bir zamanlar tuvalet ihtiyacını gidermek için kullanılan bu mekan, artık geçici bir kutsal mekana dönüşüyor.

“Earth’s Shadow, Moon’s Crust”, Dünya ile Ay arasındaki çok katmanlı ilişkiyi ele alan bir sergidir. Sergi, dünyevi bir bakış açısıyla yola çıkarak, kozmos hakkındaki algımızın doğal, bedensel ve kültürel deneyim alanlarıyla ne kadar derinden iç içe olduğunu araştırıyor. Alice Dittmar ve Stella Geppert’in sanatsal çalışmaları ile performans odaklı bir yan program sunan sergi, Ay’ı sadece uzak bir gök cismi olarak değil, iç ve dış manzaralarımızın bir yansıması olarak algılamaya davet ediyor.

Yeni Uzay çağında, Kozmopolitik, kozmosun tüm dünyevi varlıklara eşit olarak ait olan ortak bir varlık olduğu görüşünü savunur. Onu sömürmek isteyen özel ve devlet aktörleri tarafından sonsuz bir kaynak olarak ele alınsa da, gerçekte sonlu olması, ulusal ve antropolojik sınırların ötesinde bir demokrasi, kolektif bir yönetim gerektirir.

Toplumumuzda görsel bilginin tüketimi, genellikle tek taraflı bir sunumu teşvik eden algoritmalar tarafından şekillenmektedir. Yapısal eşitsizliklerden yararlananlar, genellikle bu görüntülerin yayılmasını kontrol eder ve mevcut stereotipleri ve yorumları pekiştirir. Fotoğraf, özellikle kimlik konusunda tek taraflı gerçekleri nasıl sorgulayabilir?