Alex Lebus

Alex Lebus
Ben Tanrı’nın Bir Parçasıyım, 2025

Alex Lebus, “Ben Tanrı’nın Bir Parçasıyım” şeklindeki özlü cümle ile beden, dil ve inanç arasındaki ilişkiyi radikal bir doğrudanlıkla ele alıyor. Bu ifade, aynı zamanda aidiyet ve bedenselliği, boyun eğme ve kendini güçlendirmeyi işaret ediyor. Sanatçının diğer çalışmalarında olduğu gibi, burada da kutsal ikon ile profan gerçeklik, sahiplenme ile direniş arasında bir “sallantılı görüntü” ortaya çıkıyor.

Holy Shit veya sessiz köşe sergisiyle Lebus, Wildenbruch’taki Kunstbrücke’yi, kutsal ile profan, bedensel ile ruhsalın çok katmanlı bir diyalog içinde buluştuğu, atmosferik yoğunluğu yüksek bir parkura dönüştürüyor. Başlangıç noktası, mekanın eski bir tuvalet kulübesi olarak geçmişidir – samimiyet, kırılganlık ve bırakma eyleminin damgasını vurduğu “sessiz bir yer”. Lebus, bu gündelik alanı, dini sembolizm, ritüel jestler ve varoluşsal soruların iç içe geçtiği genişletilmiş bir anlam alanına dönüştürüyor.

Holy Shit veya sessiz yer kutsal olanı sabitlenmiş bir inanç sistemi olarak değil, gerçeklikle uyumlu hale getirmek amacıyla önemli faktörlerle genişletir. Sergi, inanç, beden ve kamusal alanı birbirleriyle yeni bir ilişkiye sokmaya davet ediyor – hem şiirsel, hem çatışmacı hem de çok anlamlı bir şekilde.